Mały przedsiębiorca to taki, który zatrudnia mniej niż 50 pracowników, a jego roczny obrót lub całkowity bilans roczny nie przekracza 10 milionów euro.

Średni przedsiębiorca to taki, który zatrudnia mniej niż 250 pracowników, a jego roczny obrót nie przekracza 50 milionów euro a/lub całkowity bilans roczny nie przekracza 43 milionów euro.

Przedsiębiorców, którzy nie spełniają ww. warunków, określa się mianem dużych.

Pomoc de minimis jest to pomoc udzielana pracodawcy zgodnie z warunkami określonymi w:
- rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis. Łączna wartość każdej bezzwrotnej pomocy o charakterze de minimis nie może przekroczyć: wysokości 200 tys. euro w ciągu trzech lat budżetowych. W przypadku podmiotów działających w sektorze transportu wartość pomocy nie może przekroczyć 100 tys. euro .
- rozporządzeniu Komisji (WE) nr 875/2007 z dnia 24 lipca 2007 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis dla sektora rybołówstwa. Łączna wartość bezzwrotnej pomocy o charakterze de minimis nie może przekroczyć 30 tys. euro.

Przeciętne wynagrodzenie - to przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w poprzednim kwartale od pierwszego dnia następnego miesiąca po ogłoszeniu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w formie komunikatu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U.
z 2004r. Nr 39, poz. 353 z późn. zm.).

Najniższe wynagrodzenie, użyte jako podstawa do wyliczenia kwoty należnego dofinansowania zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy to minimalne wynagrodzenie za pracę obowiązujące w styczniu danego roku, ustalane na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2000 r. Nr 200, poz.1679 z późn. zm.).

Koszty płacy - to wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Ustawa o rehabilitacji (...) - ustawa z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz.92 z późn. zm.)

Wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych - oznacza przeciętny miesięczny udział procentowy osób niepełnosprawnych w zatrudnieniu ogółem, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Niepełnosprawność - oznacza trwałą lub okresową niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu,
w szczególności powodującą niezdolność do pracy.

Status niepełnosprawnego posiada osoba legitymująca się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności lub o niepełnosprawności, jeśli powstała ona przed 16 rokiem życia, albo ważnym orzeczeniem o grupie inwalidzkiej.
Pierwszą grupę inwalidzką traktujemy na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, drugą z umiarkowanym, a trzecią z lekkim.
Jeśli lekarz orzecznik ZUS orzekł stopień niezdolności do pracy, traktuje się go jako odpowiedni stopień niepełnosprawności. Orzeczenie lekarza orzecznika ZUS o
- całkowitej niezdolności do pracy i o niezdolności do samodzielnej egzystencji jest równe z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności,
- całkowitej niezdolności do pracy – o umiarkowanym,
- częściowej niezdolności do pracy – o lekkim.
Status niepełnosprawnego mają też osoby o stałej albo długotrwałej niezdolności do pracy
w gospodarstwie rolnym, orzeczonej przed 1 stycznia 1998 r. Traktuje się je jako osoby ze znacznym stopniem niepełnosprawności, jeśli przysługuje im zasiłek pielęgnacyjny,
a pozostałe jako osoby z lekkim stopniem niepełnosprawności.